Więzy Zony - Roman Kulikow - ebook

Więzy Zony ebook

Roman Kulikow

4,5

Opis

Zona obcych nie lubi, a swoich... swoich rzadko kiedy wypuszcza.

Krzemień raz już zdecydował, że wraca do normalnego życia. Wraz z dwoma przyjaciółmi wyszedł z Zony, sprzedał towar i ponownie zaczął nazywać się Aleksiejem Kożewnikowem, pracującym jako brygadzista na zakładzie remontowym. Znów został kochającym mężem i ojcem.

Jednak Zona przypomina o sobie nawet z daleka.

Krzemień nie ma wyboru i wraca na dawne ścieżki, aby ratować syna. Tam, za Kordonem, już czekają jego wrogowie, jego przyjaciele, jego sojusznicy, jego przeciwnicy – Zona potrafi zmieniać bieguny dobra i zła, często bawiąc się ludzkimi losami w sobie tylko wiadomym celu.

Stalker, walczący o coś więcej niż własne czy cudze życie. Agent służb specjalnych, prowadzący akcję pod przykrywką. Młody, nieszczęśliwie zakochany biznesmen. Bandyta, który najwyraźniej zawarł pakt z wysłannikami samego Diabła.

Co może ich łączyć? Nic. Albo i wszystko.

Co Zona zwiąże, człowiek nie jest władny rozdzielić.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 492

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność




Spis cyklu:

Więzy ZonySztychDwa mutantyKajdany losuProjekt „Minotaur”Więzy Zony 2

Błyskawica przecięła zygzakiem szare niebo. Po chwili rozległ się suchy trzask, grom przetoczył się dudniącym echem. Dopiero zanosiło się na deszcz, woda zbierała się w skłębionych chmurach, ale w powietrzu już czuć było wilgoć. Błysnęło raz jeszcze, i znowu. Na mgnienie oka jaskrawe światło zalało Zonę i jej mieszkańców.

Jeden z nich – nie do końca tutejszy, bo stalker – już od godziny usiłował umknąć pogoni.

Coraz więcej białych zygzaków kreśliło na niebie wzory, splatające się w jeden nieprzerwany ciąg. W ich gniewnym świetle świat blakł na chwilę, tracił kolory jak prześwietlona klisza, a potem powoli odzyskiwał barwy.

Uciekinier wiedział, że pośród prześladowców nie było prawdziwych stalkerów – tamci korzystali z Zony, ale nie potrafili żyć w Niej. Gdyby nie to, już dawno by go dopadli... A tak miał pewną przewagę.

Poruszał się szybkim krokiem, wystawiwszy przed siebie lewą dłoń z rozpostartymi palcami. Miał straszną ochotę pobiec, ale już dawno nauczył się, że w Zonie dobiec można tylko do własnej śmierci. Nerwy miał napięte jak postronki, ale dzięki temu zmysły wyostrzały się, a on lepiej wyczuwał anomalie.

W lewej dłoni ściskał kilkanaście nakrętek, od czasu do czasu rzucał przed siebie jedną, aby upewnić się, że droga jest czysta.

Nie minął kwadrans, jak drogę zagrodziło mu niewielkie skupisko anomalii. Po lewej kręciła się „karuzela”, z przodu widać było dwa pulsujące „wiry”, które porozrzucały wokół siebie kawałki ziemi i połamały gałęzie pobliskich drzew. No tak, tutaj trzeba było zwolnić, a to z kolei oznaczało, że ścigający zaczną go doganiać.

Na ramieniu majtał się karabin, w kaburze na pasie tkwił pistolet. Miał po magazynku nabojów do każdego i granat na czarną godzinę. Cieniutko, nawet jeśli oszczędzać.

Stalker rzucił nakrętką ku najbliższemu „wirowi”. Anomalia zachwiała się, fuknęła gniewnie i strzeliła kawałkiem żelaza z taką siłą, że nakrętka, niczym kula, przebiła na wylot pień drzewa po prawej.

– O proszę – mruknął do siebie samotnik, rzucając drugą nakrętką w sąsiednią anomalię.

Powoli, ostrożnie ruszył wąskim przejściem pomiędzy pułapkami. W samą porę: akurat gdy już schował się pomiędzy dwiema potężnymi manifestacjami Zony, zza wzgórza pokazali się szabrownicy. Odetchnął, przykucnął na chwilę, a kiedy bandyci wyłonili się zza drzew, cisnął w anomalię całą garść nakrętek.

„Wir” zaszumiał i trzasnął, wyrzucając z siebie rozpędzone do straszliwej prędkości nakrętki niczym chmurę grubego śrutu. Pierwszego z bandytów nakrętka trafiła w policzek – wrzasnął, złapał się za rozoraną szczękę i runął na ziemię. Drugi miał mniej szczęścia – jeden pocisk ugodził go w biodro, drugi prosto w gardło, wychodząc krwawą fontanną przez kark.

Stalker upadł płasko w trawę akurat na czas, aby schować się za anomaliami, bo przeciwnicy otwarli do niego ogień z karabinów. „Wiry” chwytały kule, wykrzywiały ich trajektorie i rozrzucały we wszystkie strony, kosząc liście z drzew, a i nierzadko odrzucając z powrotem – tak, że strzelający kilka razy mało sami nie oberwali.

Niedoszła ofiara cisnęła w anomalię drugą garść nakrętek, kolejny bandyta upadł z wrzaskiem na ziemię. Stalker leżał na plecach, ściskając w rękach karabin i patrząc z ukosa na prześladowców.

– Ścierwo radioaktywne, już po tobie! – krzyknął zachrypniętym głosem ktoś chowający się za drzewami.

– Się okaże – mruknął uciekinier.

Poderwał się z ziemi i ostrzeliwując się pojedynczymi, ruszył szybkim krokiem wokół anomalii. Nie dając bandytom czasu, by wyjrzeli zza drzew, w końcu skrył się w gęstwinie krzaków, przedarł przez nie i wyszedł na polanę. Poryw wiatru uderzył mu w twarz, przyginając trawę i niosąc suche liście. Daleko przed nim widać było opuszczoną wieś, gdzie za poszczerbionymi płotkami próchniały stare, pokrzywione chatki. Po prawej stał białawy zagajnik, pełen drobnych brzózek.

Skulił się, gdy pomiędzy brzozami pojawiły się ciemniejsze sylwetki i błysnęły ognie wylotowe karabinów – to szabrownicy, którzy mimo wszystko obeszli anomalie i teraz próbowali zajść go z flanki. Ruszył ku wsi, mając nadzieję znaleźć tam ukrycie; bandyci przeszli w trucht, chcąc przeciąć mu drogę.

Jak na złość, anomalii było mało, więc tamci mogli poruszać się szybciej.

Zrozumiał, że może nie zdążyć.

Kule zaświstały niebezpiecznie blisko. Stalker zerknął w kierunku zarośli – oho, pierwsza grupa bandytów też już deptała mu po piętach.

Podniósł z trawy omszały kamień, rozejrzał się. Kilka metrów w prawo widział „trampolinę”... Podszedł bliżej, rzucił kamień – anomalia odbiła otoczak, ten śmignął stalkerowi nad głową i poleciał w kierunku brzozowego zagajnika, gdzie wpadł prosto w „wir” jakieś sto metrów dalej. Stalker syknął, niezadowolony, zaczął szukać kolejnego kamienia i bliźniaczej „trampoliny”.

Wreszcie zobaczył pasującą anomalię, rzucił kamień – ten wyskoczył jak rzucony z procy, poleciał prosto ku bandytom. Tamci zamarli na chwilę, kiedy brukowiec plasnął w trawę dosłownie pod ich nogami, ale potem odzyskali rezon i zaśmiali się głośno: ot, tylko tyle im może stalkerzyna zrobić, że kamieniami rzuca z desperacji!

Śmiech zamarł im na ustach, kiedy stalker wyciągnął zawleczkę i rzucił w tę samą anomalię granat.

Bandyci rzucili się we wszystkie strony z krzykiem.

Jeden z szabrowników trafił w niewielką, ukrytą w trawie „trampolinę”. Anomalia pociągnęła go w górę, podniosła może metr ponad ziemię; zawył z przerażenia, przebierając nogami, zamachał rękoma – w tej samej chwili huknął detonujący granat, odłamki szarpnęły bandytą, wyrywając krwawe bryzgi z ciała, które zwisło bezwładnie.

Nim reszta się podniosła, stalker już ruszył ku wsi.

Wybrał dom, może nie najlepiej zachowany, ale najgęściej okrążony anomaliami, a więc najbezpieczniejszy. Ostrożnie wszedł na przekrzywiony ganek, jedną ręką uchylił drzwi – i zamarł.

W półmroku sieni klęczał człowiek, celujący do niego z karabinu.

Powoli, spokojnie opuścił broń na znak, że nie zamierza strzelać, uniósł rękę. Jednocześnie strzelił oczami w bok, szukając możliwości zejścia z linii ognia.

– Spokojnie – odezwał się nieznajomy. – Lajon jestem. No wchodź do środka, ubezpieczam cię.

Stalker już otworzył usta, żeby też się przedstawić, ale z jakiegoś powodu nie mógł sobie przypomnieć, jak go wołają. Ot, dziwne, nie znać własnej ksywy...

I wtedy jakiś odległy głos zawołał:

– Aleksieju Fiodorowiczu!

Tak, to przecież jego imię! Ale w Zonie nie używa się imion, tylko ksywy, przezwiska! Co się tutaj...

Aleksieju Fiodorowiczu!

Starszy brygadzista remontowni Aleksiej Fiodorowicz Kożewnikow obudził się, potrząśnięty za ramię przez młodego stażystę. Nie minął kwadrans, jak z kluczem oczkowym w ręku wpełzł pod rozbebeszony już wcześniej mechanizm obrabiarki. Klnąc pod nosem na „krzyworękich projektantów bezużytecznego złomu”, po raz kolejny wziął się do ręcznej regulacji systemu hydrauliki.

Obrabiarka dawno już wyrobiła z naddatkiem liczbę godzin cyklu eksploatacji, podobnie jak większość maszyn w zakładzie. Tylko dzięki pomysłowości starszego brygadzisty i jego ludzi wszystko to jeszcze jako tako się kręciło... Aleksiej zaś lubił grzebać w starych maszynach. Za każdym razem, kiedy udawało mu się reanimować pozornie zajeżdżony sprzęt, czuł, jak malutka iskierka życia wskakuje też w jego serce.

Zdarzało mu się, że kiedy wracał do domu po udanej naprawie, to przyłapywał się na myśli: był niemalże szczęśliwy. Miał wszystko, co było mu do tego potrzebne. Ukochaną żonę, cudownego syna. Pracę, którą autentycznie lubił, w dodatku dającą nawet przyzwoity zarobek. Pracowite dni w zakładzie, spokojne wieczory w domu przed telewizorem, gdzie zawsze znalazła się mocna herbata i kawałek ciasta. Wyjazdy za miasto w niedzielę, zasłużony, głęboki sen sprawiedliwego.

I tylko czasami zdarzało się, że na ten sielankowy pejzaż kładła się cieniem myśl o przeszłości. Tego jednak już się nie zmieni, to zostaje z człowiekiem na zawsze. Żeby odegnać wspomnienia, Aleksiej całym sobą rzucał się w wir pracy, w domu bez reszty oddając się rodzinie. Żona wiedziała, rozumiała i starała się pomagać, na ile mogła. Na zakładzie też każdy cenił złote ręce brygadzisty.

Każdemu jednak zdarzają się błędy. Teraz nadmiernie dokręcony przewód trzasnął i strzelił czarnym olejem na wszystkie strony, zalewając obrabiarkę, podłogę i samego mechanika.

Plując i ocierając twarz rękawem fartucha, wylazł spod maszyny. Przetarł ręce papierowym ręcznikiem z rolki i popatrzył na obrabiarkę, która niczym ranny zwierz wykrwawiała się właśnie na podłogę.

Pomocnik podbiegł do niego, pokazał ręką.

– Aleksieju Fiodorowiczu, prosili przekazać z sekretariatu, że żona dzwoniła. Podobno coś pilnego.

Kożewnikow zdziwił się. Galina dzwoniła? Nigdy nie odrywała go od pracy, przecież wiedziała, jaka jest sytuacja i jak bardzo on sam stara się wrócić do normalnego życia, jak robi to wszystko dla niej, dla syna, dla rodziny. Miała świadomość, że praca jest mu do tego potrzebna.

Niepokój ścisnął serce nagłym chłodem. Od razu sięgnął do kieszeni, wybrał komórkę: fakt, nieodebrane połączenie! Wcisnął guzik oddzwonienia.

– Halo! – od razu odezwała się słuchawka.

– Galina, co się dzieje?

– Saszkę pies pogryzł... – Po głosie żony poznał, że jest bliska płaczu.

– Co? Jaki pies, kiedy, gdzie?!

– Nie wiem jaki! – chlipnęła Galina. – Lekarz mówi, że duży musiał być... Poszli z Maksymem na dwór i nagle słyszę krzyk. Wybiegłam, on we krwi, Maksym woła, że psa nie było, a rany same się pojawiały. Aleks, mój Boże, jak on krzyczał... Dzwoniłam do ciebie, a ty nie odbierasz i...

Rozpłakała się.

– Gdzie jesteście? – Aleksiej mówił spokojnie, nie pozwalając sobie na emocje. Żona potrzebowała teraz wsparcia, a to on musiał być silny.

– W szpitalu! Saszę zabrali na zabiegowy, szyć go będą...

– Już jadę.

Nie minęło pięć minut, jak jego samochód z piskiem opon wyjechał z zakładowego parkingu.

Aleksiej znalazł żonę w korytarzu na drugim piętrze szpitala, przy wejściu na blok operacyjny. Galina siedziała na krzesełku pod plastikową palmą w donicy, jej czerwone i zapuchnięte od płaczu oczy patrzyły tępo w podłogę.

Podszedł do niej, przykucnął obok, ujął za dłoń.

– Jak tam Saszka?

– Operują go – wykrztusiła, objęła go za szyję i znów zapłakała.

Zaczął uspokajającym gestem gładzić ją po plecach. Pozwolił się wypłakać. Podał kolejną paczkę chusteczek. Starł rozmazany tusz z rzęs. Potem przyciągnął sobie krzesełko, usiadł obok, znów ujął jej dłoń i zapytał:

– Co się stało? Co mówią lekarze?

Żona westchnęła urywanie.

– Ma głębokie rany na ramieniu. Kość chyba pęknięta.

– Kość? – Aleksiej uniósł brwi. – Co to musiał być za pies?!

– Aleks, nie wiem. Ani szczekania nie było, ani warczenia, nic. Tylko krzyki... A przecież Maks mówi, że nie było żadnego psa!

– Na pewno był odwrócony tyłem, nie widział... – uspokoił ją, ale sam poczuł się nieswojo. Tak jakby to on był temu częściowo winny? Podejrzenie zaczęło kiełkować, ale tylko potrząsnął głową: nie, nie teraz. Teraz musiał być tutaj, na miejscu, dla żony i syna.

Operacja trwała jeszcze dobre dwie godziny.

– Aleks, co tak długo? Co oni tam robią?

– Nie wiem, kochanie, nie wiem. Wszystko będzie dobrze.

Co więcej mógł powiedzieć? Jak pocieszyć żonę, kiedy sam ledwie się trzymał?

W końcu wyszedł do nich lekarz. Galina od razu się zerwała, załamała ręce i spojrzała z niemym pytaniem i nadzieją w oczach. Aleksiej stanął za nią, kładąc dłoń na ramieniu.

– Najgorsze za nami. – Chirurg uśmiechnął się słabo. – Operacja udała się, stan pacjenta stabilny. Ręka w porządku, kości i ścięgna całe, tylko z tkankami miękkimi było trochę roboty. Zostaną pewnie blizny, ale za kilka lat będzie się nimi chwalił.

– Kiedy możemy go...

– Teraz jest na obserwacji, ale wkrótce przewiozą go na oddział.

– Panie doktorze, dziękujemy! – W głosie Galiny walczyły ze sobą o lepsze niepokój, wdzięczność i ulga. – Dziękujemy!

– Jak rozumiem, pan jest ojcem. – Lekarz popatrzył na Aleksieja.

– Tak.

– Mogę z panem porozmawiać?

– Oczywiście.

Galina zaniepokoiła się:

– Coś się stało? – Spojrzała na męża i na lekarza.

– Nie, proszę się nie niepokoić. – Lekarz pokręcił głową. – Kilka kwestii biurokratycznych. Dane młodego człowieka, adres...

– Ach tak, już! – Galina od razu wyciągnęła z torebki dokumenty, podała. – O, proszę, tu wszystko jest... Ale to już chyba pielęgniarka spisała?

– Zgadza się, tylko teraz trzeba do komputerowej bazy danych wprowadzić. No takie teraz są wymagania. – Medyk rozłożył ręce. – Pani rozumie, ci z góry nam cały czas coś nowego wymyślają, żeby uprościć życie. Wszystko w porządku.

– Wszystko gra, Galina. – Aleksiej ucałował żonę w czoło, wziął dokumenty i ruszył za chirurgiem.

Weszli do gabinetu. Gospodarz usadowił się za biurkiem z monitorem komputera, gość usiadł na krześle naprzeciwko i zaczął wyjmować dokumenty z foliowej koszulki.

– Stalker?

Aleksiej zamarł, podniósł wzrok.

– Przepraszam, że co?

– Stalker, pytam? – powtórzył chirurg beznamiętnie, patrząc mu prosto w oczy.

Aleksiej nie wiedział, co ani jak odpowiedzieć. Milczenie przeciągnęło się, w końcu tamten pokiwał głową.

– Niech będzie, nie mów nic. Naoglądałem się waszych, jak służyłem w szpitalu przy Kordonie. Wojskowym, żeby nie było. Nawet przez korytarz idziesz jak po polu minowym, palcami przebierasz w powietrzu. „Na macanego”, tak się to nazywa, zgadza się? A jak się obracasz, od razu ogarniasz wzrokiem. To widać w każdym razie. Mam poprosić, żebyś pokazał, co masz w kieszeni?

– Nie trzeba – warknął Aleksiej, czując przez materiał twardy kształt nakrętki. – Jakie to ma znaczenie?

Nie lubił kłamać, ale też nie zamierzał powiedzieć prawdy.

Chirurg bez słowa podał mu zdjęcie rentgenowskie, na którym widoczna była nieduża ręka dziecka: dłoń, nadgarstek, kawałek przedramienia. W szarej tkance widać było poszarpane ślady po kłach, które miejscami sięgnęły nawet do kości.

– To powiedz mi, stalker, czy to też powinno tu być?

– Co takiego? – nie zrozumiał Aleksiej, nie mogąc oderwać wzroku od pokaleczonej ręki syna.

– To!

Lekarz wyrwał mu zdjęcie, przekręcił i niemalże rzucił na stół, dźgnął palcem w jedno miejsce. Wcześniej cała uwaga Aleksieja skoncentrowana była na ranach, ale teraz to zauważył: pomiędzy drugą a trzecią kością śródręcza tkwił podłużny, ciemny przedmiot, na pierwszy rzut oka przypominający pocisk siedem sześćdziesiąt dwa milimetra. Jak kropla metalu.

Aleksiej ze zdumieniem patrzył na ciało obce. Podniósł wzrok, już miał zadać pytanie, kiedy chirurg odezwał się sam ze złością:

– Co ty odpierdalasz, chory człowieku? No co, pytam?! Nie wiesz, co ten artefakt robi człowiekowi? I dziecku to dałeś?!

– Nic nie dawałem! – ponuro powiedział Aleksiej.

– Jakim trzeba być debilem, żeby coś takiego za Kordon wyciągnąć i do domu zabrać, to nie wiem. Ale własnemu dziecku dać?! – Chirurg popukał się w czoło.

Aleksiej odsunął od siebie zdjęcie.

– Pan doktor będzie łaskaw wyjaśnić? Bo ja nie mam pojęcia, o czym mowa.

Lekarz zamilkł, przełknął ślinę. Świdrując Aleksa lodowatym wzrokiem, wycedził:

– „Kajdany losu”. Artefakt taki, ale to już wiesz. I nie mów, że pierwszy raz słyszysz, dość tych cyrków!

Aleksiej wzruszył ramionami.

– Może i nie pierwszy. Ale tylko słyszałem, nie widziałem. W ogóle myślałem, że to tylko takie gadanie.

– „Gadanie”! – parsknął lekarz. – A ty wiesz, idioto, że przez to „gadanie” ja twojemu dzieciakowi dłoń rozcinałem, żeby to wyjąć?! Kleszczami kości rozsuwałem? Tylko dlatego, żeś mu artefakt w rękę wsadził!

Aleksiejowi nagle zrobiło się gorąco, potem zimno. Na czoło wystąpił pot, żołądek zwinął się w supeł. Wcześniejsze podejrzenie wpiło się w plecy lodowatymi szponami pewności. Ale przecież musiał grać swoją rolę.

– Człowieku, powtarzam: żadnego artefaktu...

– Artefakt, mówię. Miałem go w szczypcach, widziałem przez chwilę. Tylko wiesz co? Jak go wyjąłem, to mi twój synek zaczął odpływać. Rozumiesz? Ot tak! – Chirurg pstryknął palcami. – Nagle spada puls, oddech przyspiesza, widzę, że dzieciak mi ucieka spod noża! A ty wiesz, stalkerzyno, co to jest, jak ci pacjent umiera? Wiesz? A wiesz, jak to jest, kiedy ten pacjent to dziecko?!

Lekarz huknął dłonią w stół, odchylił się w swoim fotelu.

Przez długą chwilę tylko patrzyli na siebie. Jeden wściekły, drugi coraz bardziej przerażony. Aleksiej nagle spuścił oczy, zgarbił się. Chirurg jeszcze jakiś czas świdrował go wzrokiem, potem odetchnął głęboko i powiedział:

– Masz szczęście, że przy Kordonie niejedno widziałem. I piękne, i straszne, i najróżniejsze. Starczyło mi odwagi, żeby z powrotem mu to wepchnąć i zaszyć. Jakby ktoś inny był na moim miejscu, to... – urwał. Wyciągnął z szuflady butelkę i dwie szklanki, nalał po trochu. Podsunął jedną z nich Aleksowi. – No już, pij. Pij, mówię.

Ten wypił bez słowa, odstawił. Lekarz też opróżnił szklankę haustem, przeżegnał się i powiedział:

– Trudno, co było, to było. Dzieciak żyje. Drugą połówkę artefaktu masz ty, jak rozumiem?

– Drugą...?

– Drugą, mówię przecież! „Kajdany losu” aktywują się, kiedy je przeciąć na pół. Zresztą sam mówiłeś, że słyszałeś.

– Tylko słyszałem! I co to robi?

– Człowieku, czyś ty się szaleju najadł? Masz coś takiego i nie wiesz, co to jest? – Lekarz złapał się za głowę. – Skąd to wziąłeś, stalker? Myśl!

W jego ustach słowo „stalker” brzmiało niemalże jak obelga, ale Aleksiej nie zwrócił na to uwagi.

Przecież wszystkie artefakty sprzedał po wyjściu z Zony. Co do jednego, razem z plecakiem, karabinem i kurtką. Do domu wrócił tylko z pistoletem i paczkami banknotów, umocowanymi wokół pasa taśmą klejącą.

Półtora roku temu. Po tym, kiedy we trzech – on, Stiopa Naromyszew i Sierioża Kaliabin – zdecydowali, że pora skończyć z nielegalnym procederem stalkerstwa. Zrobili ostatni wypad, sprzedali wszystko i na zawsze wybyli z Zony. Aleksiej miał pewność, że poza pieniędzmi i złymi wspomnieniami, przez które budził się w nocy zlany potem, nic ze sobą z Zony nie przywiózł... O czym zresztą powiedział lekarzowi.

– Niemożliwe. – Tamten pokręcił głową. – Myśl, przypomnij sobie! Coś musiało być. Skądś się to wzięło, skądś twój syn to ma!

– Niczego nie brałem. Nie wiem nawet, jak to coś wygląda.

Chirurg poklikał myszą, przekręcił ekran do Aleksieja. Na monitorze wyświetliło się zdjęcie – dłoń w niebieskiej rękawiczce trzyma miskę ze stali nierdzewnej, w niej pokryty krwią ciemnoniebieski, podłużny kamień ze złocistymi żyłkami.

– Masz, „kajdany losu”.

– Jego mać! – nie wytrzymał Aleksiej.

– Czyli coś sobie przypominasz. Mów.

Aleksiej postarał się zebrać myśli, spojrzał w sufit, przypominając sobie wydarzenia sprzed półtora roku. Wtedy, kiedy siedzieli w barze przy noclegowni Księżyc w Nowiu i popijali kwaśne piwo.

– Przed wyjściem z Zony wszystko sprzedaliśmy, Bryg, Lajon i ja. Tak, żeby już nie wrócić. Brygantyna, Bryg to jest, powiedział, że da nam coś na pamiątkę. Wyciągnął dwa żelazne pudełka, w każdym po połówce kamienia. I jeszcze mówił, że jak go znalazł, to ten mu się w rękach na pół rozpadł, jakby specjalnie dla nas. Dokładnie takie, dokładnie te.

Pokazał na monitor.

– Brałeś swój w rękę?

– Nie, chyba nie. Leżał w pudełku, w szmatkę zawinięty. Sierioża, Lajon to jest, chyba brał, oglądał. A może i nie, może do kieszeni schował? Nie pamiętam.

– Jaaasne... – pokiwał głową chirurg. – Wtedy w ręce razem nie braliście, to i dobrze, bobyście potem musieli się jeden o drugiego do końca życia trząść. A teraz twój syn jest jednym z nosicieli „kajdan”. Wiesz, co się stało z tym drugim? Bo teraz są połączeni.

– Zaraz, jak to: połączeni?

– Artefakt działa, kiedy dwie połówki wziąć w tej samej chwili w rękę. Łączy ludzi, niezależnie od odległości, poniekąd spina jakby... hm, mostem energetycznym? To termin nienaukowy, ale inaczej tego nie określę. I teraz twój syn cierpi za kogoś, kogo pokąsał prawdziwy pies. Mało tego, oddaje mu część swoich sił witalnych. Jeśli umrze jeden, umrze też drugi.

– Umrze...? – Aleksiej powtórzył jak echo, niepewny tego, co słyszy.

– Umrze. Raz już coś takiego widziałem, miałem jeden przypadek. Dwa w zasadzie, bo dwóch stalkerów przywiózł patrol. Jeden drugiego postrzelił przy dzieleniu chabaru. Jedna kula, a dwie rany postrzałowe, rozumiesz? Rana wlotowa, kanał po fali uderzeniowej, obrażenia, wszystko identyczne u obydwu, ale kula tylko jedna. Umarli mi obydwaj, najpierw ten naprawdę postrzelony, potem jego, nie wiem... dubler czy jak to nazwać. Mimo że chwilę wcześniej był stabilny, to nagle jakby... jakby mu ktoś wtyczkę odłączył. I potem, przy sekcji, znalazłem w ich ciałach takie właśnie kamienie. Musieli nie wiedzieć nawet, że je mają.

– Rozumiem.

– Na pewno? Nie jestem taki pewien. – Chirurg uśmiechnął się kwaśno. – Stalker, teraz musisz znaleźć drugiego nosiciela i go strzec jak źrenicy oka. Od jego stanu zdrowia zależy teraz zdrowie twojego syna, rozumiesz? Zdrowie i życie. Mam powtórzyć?

– Nie trzeba. Dokumenty są jeszcze potrzebne?

– Gdzie tam, dawno wszystko spisane.

Aleksiej skinął głową, wyszedł bez słowa.

Kiedy wrócili z Galiną do domu, nalał sobie jeszcze szklankę. Potem nalał kolejną i dał żonie. I opowiedział wszystko.

Nie płakała. Nie wściekła się. Nie krzyczała, choć w sumie to miał na to nadzieję. Podniosła się tylko, stanęła nad nim i z zamachu dała mu w pysk. Raz, potem drugi. A po wszystkim usiadła i zapłakała cicho.

Co miał powiedzieć, jak ją pocieszyć? Nic. Nijak. Uklęknął przed nią i szepnął cicho:

– Obiecuję, kochanie: znajdę Sieriożkę z kamieniem w ręce i przywiozę.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Copyright © by Роман Куликов и Ежи Тумановский Copyright © by Fabryka Słów sp. z o.o., Lublin 2020

Tytuł oryginału: Связанные Зоной

Wydanie I

ISBN 978-83-7964-600-5

Wszelkie prawa zastrzeżone All rights reserved

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Projekt i adiustacja autorska wydaniaEryk Górski, Robert Łakuta

Grafika na okładce Ivan Khivrenko Aleksandrovich

Tłumaczenie Michał Gołkowski

Redakcja Ewa Białołęcka

KorektaAgnieszka Pawlikowska

Skład wersji elektronicznej pan@drewnianyrower.com

Sprzedaż internetowa

Zamówienia hurtowe Dressler Dublin sp. z o.o. ul. Poznańska 91 05-850 Ożarów Mazowiecki tel. (+ 48 22) 733 50 31/32 www.dressler.com.pl e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl

WydawnictwoFabryka Słów sp. z o.o. 20-834 Lublin, ul. Irysowa 25a tel.: 81 524 08 88, faks: 81 524 08 91www.fabrykaslow.com.pl e-mail: biuro@fabrykaslow.com.plwww.facebook.com/fabrykainstagram.com/fabrykaslow/